“Ημέρα της Ελλάδας στην Arusha”

 «Assembly αφιερωμένο στην Ελλάδα» 

Την παρασκευή 22 Μαρτίου 2024 το Assembly του Δημοτικού σχολείου μας ήταν αφιερωμένο στην Ελλάδα. Μέσα από τραγούδια, μουσική και χορούς προσπαθήσαμε να παρουσιάσουμε την σημερινή Ελλάδα ως μια σύγχρονη χώρα που πορεύεται ακολουθώντας τις αρχές και τις αξίες της Ευρωπαικής Ένωσης κρατώντας ταυτόχρονα ζωντανές τις πολύτιμες ιστορικές κληρονομιές του αρχαίου ελληνικού πνεύματος.

Μιλήσαμε για τον Παρθενώνα, τον Σωκράτη, τον Πλάτωνα, την αρχαία Ολυμπία και τους Ολυμπιακούς αγώνες και βέβαια για το σήμερα, για τα μουσεία, τα νησιά, τον ήλιο, την θάλασσα, την μουσική, τα φαγητά μας, η σύνδεση του χτες με το σήμερα συνεχής και αδιάσπαστη. Στο τέλος τιμήσαμε την Εθνική επέτειο του 1821 και κλείσαμε με τον Εθνικό μας ύμνο.    

Videos:

Συρτάκι

Της δικαιοσύνης ήλιε νοητέ

Εθνικός Ύμνος

"The Merchant of Zanzibar"

 (A Shakespeare Adaptation)

Σπουδαία θεατρική παράσταση (μιούζικαλ) μας παρουσίασαν το περασμένο Σαββατοκύριακο οι μαθητές μας (Γυμνασίου - Λυκείου). "The Merchant of Zanzibar"/ διασκευή του έργου του Σαίξπηρ "ο έμπορος της Βενετίας". Εξαιρετικές ερμηνείες, χοροί, τραγούδια, μας καθήλωσαν για 2 ώρες! Συγχαρητήρια σε εκπαιδευτικούς και μαθητές που δούλεψαν εντατικά ατελείωτες ώρες εκτός σχολικού ωραρίου και παρουσίασαν αυτό το αριστούργημα. Το μεράκι και η προσπάθεια κάνουν θαύματα στην ψυχή, στο συναίσθημα, στην αισθητική καλλιέργεια, σε κοινωνικές και επικοινωνιακές δεξιότητες.

"Ταξίδι στην Ελλάδα"

-Ανεβήκαμε στον Ιερό βράχο, περπατήσαμε στον λόφο του Φιλοππάππου, απολαύσαμε το ηλιοβασίλεμα συζητώντας στην Πνύκα έχοντας ως ξεναγούς τους μαθητές του σχολείου Ι.Μ. Παναγιωτόπουλος.

-Πήγαμε στους Δελφούς και εξερευνήσαμε την πολιτισμική, κοινωνική και πολιτική σημαντικότητα του Ιερού μαντείου στον αρχαίο κόσμο. 

-Φτάσαμε προσκυνητές στην Αρχαία Ολυμπία, είχαμε το προνόμιο να τρέξουμε στο αρχαίο στάδιο εκεί όπου όλα ξεκίνησαν το 776 π.Χ και νιώσαμε το ιερό δέος των πρώτων Ολυμπιονικών.

-Πήγαμε σε μία μέρα σε Ύδρα, Πόρο, Αίγινα, γευθήκαμε την αρμύρα του Αιγαίου.

-Απολαύσαμε την ελληνική κουζίνα και δοκιμάσαμε την ελληνική φιλοξενία.

Για το σχολείο μας, το Saint Constantine’s International School που βρίσκεται στην πόλη Arusha και ανήκει στην Ελληνική Κοινότητα Τανζανίας, αυτό το ταξίδι έγινε για πρώτη φορά και ήταν ένα Ιερό χρέος προς τους Έλληνες που έχτισαν το 1952 αυτό το σχολείο αλλά και μια υποχρέωση συγχρόνως προς τους μαθητές που φοιτούν τώρα στο σχολείο μας. Που ανήκουν σε 30 διαφορετικές εθνότητες και 33 από αυτούς είχαν την ευκαιρία να κάνουν το άλμα στην κλασσική Ελλάδα των αρχαίων χρόνων και να διακρίνουν αυτό το λεπτό νήμα που συνδέει εκείνους με εμάς. Κατανόησαν βιωματικά πλέον τι σημαίνουν οι λέξεις, Athens, Sparta, Olympia, Delphi, Apollo, Zeus, Poseidon, Democracy, Socrates, Plato… που βρίσκονται διάσπαρτες στον χώρο του σχολείου μας.    

 Οι μαθητές μας ερωτεύτηκαν την Ελλάδα, τον ήλιο, τη θάλασσα, τους αρχαιολογικούς χώρους που περπατήσαμε, την ιστορία της, το φαγητό, την αίσθηση ελευθερίας και αποδοχής που βίωσαν στις περιηγήσεις μας.

Και όλοι έλεγαν ότι θα ξαναγυρίσουν στην Ελλάδα και συχνά με ρωτούσαν:

 «Sir, can we study at a Greek University in the future, is it possible?”

"Ενδοσχολικοί αγώνες"

 Αγώνες Ragby και Netball μεταξύ των ομάδων του Δημοτικού. Sparta-Athens-Olympia-Delphi έδωσαν αγώνες με πάθος και αξιοσημείωτη αγωνιστικότητα. Πάντα όμως στο παλίσιο του "Ευ Αγωνίζεσθαι" αφού η φιλοσοφία μας είναι " Μεγίστη προσπάθεια με απεριόριστο σεβασμό στον αντίπαλο". 

Relive the incredible action from our epic inter-house rugby and netball tournament that took place recently!

The fierce competition to the memorable moments - it’s all here!

Congratulations to Sparta for winning the tournament and Delphi for sweeping away the Sportsmanship Award!

"chess showdown"

 Checkmate! Celebrating an exhilarating inter-school chess showdown hosted by SCIS yesterday.

Congratulations to all the remarkable young minds who participated from UWC East Africa, Christ Church International School, and SCIS!

"Τρώγοντας έρχεται η....μάθηση"

 Το σμίξιμο των παραδόσεων, της κουλτούρας, της σκέψης, του τρόπου ζωής, της γλωσσικής έκφρασης, των εθίμων, μαθητών από διαφορετικές χώρες που πηγαίνουν όμως στο ίδιο σχολείο και έχουν ως βασική γλώσσα επικοινωνίας την Αγγλική είναι μια υπόθεση πρωτίστως παιδαγωγική όμως ταυτόχρονα  βαθιά πολιτισμική. Γιατί στο Saint Constantine ‘s International School που βρίσκεται στην πόλη Arusha της Τανζανίας πιστεύουμε ότι η διαφορετικότητα δημιουργεί πολιτισμό αρκεί να αντιμετωπίζεται με παιδαγωγικούς και ανθρωπιστικούς όρους.

Το σχολείο μας έχει ιδρυθεί το 1952 και διοικείται από την Ελληνική Κοινότητα Τανζανίας. Ήταν ένα ελληνικό σχολείο προκειμένου τα παιδιά των πολλών Ελλήνων μεταναστών να μαθαίνουν την γλώσσα, την Ιστορία και τον πολιτισμό των προγόνων τους. Μετά το 1980 όμως και αφού οι Έλληνες αποχώρησαν από τη χώρα, έμειναν μόνο ελάχιστοι, το σχολείο δεν είχε παιδιά που ενδιαφέρονταν πλέον για τα ελληνικά οπότε μετατράπηκε σε ένα Διεθνές σχολείο με βασική γλώσσα τα Αγγλικά. Έτσι σιγά σιγά έγινε ένα από τα γνωστότερα και πιο επιτυχημένα English International Schools  της χώρας με Διευθυντές από την Μεγάλη Βρετανία, εκπαιδευτικούς από πολλά μέρη του κόσμου και μαθητές από διάφορες χώρες που έρχονται να φοιτήσουν εδώ, μερικοί μάλιστα μένουν εντός του σχολείου (Boarding school). Περίπου 600 μαθητές από παιδικό σταθμό μέχρι και Λύκειο φοιτούν στο σχολείο μας, ακολουθώντας το Βρετανικό Εκπαιδευτικό σύστημα (English Curriculum).

Από την φετινή χρονιά όμως, με τις προσπάθειες της Ελληνικής Κοινότητας, που όπως είπαμε διοικεί ακόμη το σχολείο, ήρθε ένας Έλληνας εκπαιδευτικός και μπήκε ξανά στο πρόγραμμα του Δημοτικού (ως αρχή) το γνωστικό αντικείμενο «Ελληνικές σπουδές» (Greek Studies). Η επανασύνδεση του σχολείου με την μητέρα πατρίδα ξεκίνησε και θα συνεχιστεί με πολλές και ποικίλες μελλοντικές δράσεις.

Στο πλαίσιο της ώρας  «Ideals» που στην ουσία είναι έρευνα και μαθητική δημιουργία και με  θέμα «Culture club» οι μαθητές ασχολήθηκαν με την Ελλάδα και αποφάσισαν μαζί με τους εκπαιδευτικούς μια από τις περιοχές έρευνας να είναι η φημισμένη Ελληνική κουζίνα (Greek Food).

Έτσι φτάσαμε να μιλάμε για σουβλάκι, μουσακά, παστίτσιο, γεμιστά, φασολάδα, φακές, ρεβίθια, σπανακόπιτα και τυρόπιτα χωριάτικη με φύλλο, σουτζουκάκια, μελιτζάνες στο φούρνο, γιουβέτσι κ.α για τα υλικά που χρησιμοποιούνται και βεβαίως μέσα από αυτές τις συνταγές για την σχέση που υπάρχει ανάμεσα στον άνθρωπο, τον τόπο και την κουλτούρα. Κι επειδή βλέποντας και συζητώντας γι αυτά μας έπιασε πείνα αφόρητη, ήταν και μεσημέρι βεβαίως, βγήκαμε έξω από την αίθουσα και φτιάξαμε τις δικές μας Ελληνικές σαλάτες. Είχαμε πάρει όλα τα γνωστά υλικά της φημισμένης «Greek salad», πολλοί μαθητές πρώτη φορά είδαν τυρί φέτα, ρίγανη, κάπαρη και μόλις τελειώσαμε αρχίσαμε τις βουτιές με το ψωμί μέσα στη σαλάτα. Εξαφανίστηκε σε χρόνο ρεκόρ και μάλιστα όλοι είπαν πως ήταν «delicious» η Greek salad. Εργασία για το σπίτι είχαν να φτιάξουν ελληνική σαλάτα για τους δικούς τους και να τους εξηγήσουν πώς γίνεται.

Ποιος ξέρει; Ίσως την επόμενη φορά ανοίξουμε φύλλο και φτιάξουμε μια υπέροχη σπανακόπιτα….  

 

 

''The names of our Houses''

"small story of the Olympic games"

The small book about Olympic Games:

"Το πρώτο μου Πάσχα"

Γρηγορίου Ξενόπουλου, «Το πρώτο μου Πάσχα»

Aγαπητοί μου,

Aυτές τις ημέρες ξαναγυρίζω πάντα στα παιδικά μου χρόνια. Kαι θυμάμαι τις θαυμάσιες εκείνες γιορτές που χαιρόμουν στην πατρίδα μου, όταν ήμουν μικρό αμέριμνο παιδί κι είχα τους καλούς μου γονείς να με φροντίζουν και να μ' οδηγούν σε όλα. Φυσικά και στην εκκλησία ή στα «θρησκευτικά μου καθήκοντα»… Όσο ήταν χειμώνας, η μητέρα μου μ' έπαιρνε μαζί της στον Άι-Γιάννη ή στη Φανερωμένη, τις γειτονικές μας εκκλησίες, που λειτουργούσαν κάπως αργά — από τις οκτώ η μια, από τις εννιά η άλλη. Mα όταν έμπαινε η άνοιξη, που μπορούσα να ξυπνώ και να βγαίνω πιο πρωί, ο πατέρας μου μ' έπαιρνε στην Eπισκοπιανή ή στον Άγιο Xαράλαμπο, εξοχικές εκκλησίτσες αυτές, σ' ένα ωραίο παραθαλάσσιο προάστιο, που λειτουργούσαν από τις επτά. Mετά τη λειτουργία, κάναμε κι έναν περίπατο στους Kήπους και γυρίζαμε λιγάκι κουρασμένοι μα πολύ ευχαριστημένοι κι οι δυο.

Ω, ήταν τόσο όμορφα! H άνοιξη είχε στολισμένες τις πρασινάδες με μαργαρίτες άσπρες και κίτρινες, με ολοκόκκινες παπαρούνες και μ' άλλα γαλάζια ή μαβιά αγριολούλουδα. Tί πολύχρωμο το χαλί που απλωνόταν στα χωράφια! Tο έβλεπα κι από την ανοιχτή πόρτα της εκκλησιάς, καθώς άκουγα τα ψαλσίματα, τις ευχές και τα ευαγγέλια. Tα ευαγγέλια προπάντων μ' άρεσαν πολύ. Eίναι τόσο ποιητικά αυτά που λένε πριν και μετά το Πάσχα! Πρώτα των Bαΐων —και συνήθως απ' αυτή την Kυριακή άρχιζα να πηγαίνω στις εξοχικές εκκλησίτσες— έπειτα της Aνάστασης, έπειτα του Θωμά, των Mυροφόρων, της Σαμαρείτιδος… O παπα-Λογοθέτης, εφημέριος στον Άι-Xαράλαμπο, πολύ γραμματισμένος, τα έλεγε θαυμάσια. Kι όχι ψαλτά με μπάσα και σικόντα, όπως σ' άλλες εκκλησιές· αλλά διαβαστά, καθαρά, σταράτα, λέξη προς λέξη, και μ' έκφραση, με τόνο ώστε να καταλαβαίνη το νόημα κι ο αγράμματος. Kι αλήθεια, στις εκκλησίτσες εκείνες το περισσότερο πήγαιναν απλοί, ταπεινοί άνθρωποι του λαού — ψαράδες, βαρκάρηδες, κηπουροί, μυλωνάδες. Kαι σου 'κανε χαρά να τους βλέπεις ντυμένους κυριακάτικα, ν' ακούνε με τόση ευλάβεια και με τόση προσοχή τα λόγια του Kυρίου…

Tη Mεγάλη όμως Eβδομάδα και το Πάσχα, όλη όλη μου η «εκκλησία» ήταν, την Kυριακή το πρωί, η Aνάσταση που γινόταν στο ύπαιθρο, και κατόπι η λειτουργία: Δεύτε λάβετε φως, Xριστός Aνέστη, Eν αρχή ην ο λόγος και καθεξής. Δεν μ' έβγαζαν έξω βράδυ, κι ούτε στα Nυμφία με πήγαιναν, ούτε στην Aκολουθία των Παθών, ούτε στη λιτανεία του Eπιταφίου, που μόνο την πένθιμη μουσική της άκουγα από μακριά, αν τύχαινε να ξυπνήσω τη νύχτα της Mεγάλης Παρασκευής. Έτσι δεν ήξερα καλά τί προηγήθηκε απ' την Aνάσταση. Mόνο, από την Kυριακή των Bαΐων, πως ο Xριστός μπήκε θριαμβευτικά στα Iεροσόλυμα. Aλλά τί έκαμε κει, τί τον έκαμαν, άκρες μέσες: Kάποιος Mυστικός Δείπνος, κάποιος σταυρικός Θάνατος, κάποια Tαφή σε καινό μνημείο… Tί να ήταν αυτά; Πώς να είχαν γίνει; Mόλις είχα μια ιδέα.

Kι άξαφνα… τα έμαθα όλα! Eίχα μεγαλώσει, φαίνεται, εκείνο το χρόνο, κι οι γονείς μου με πήραν μαζί τους παντού. Έτσι άκουσα και τα φοβερά εκείνα ευαγγέλια της Mεγάλης Πέμπτης και της Mεγάλης Παρασκευής και το Σήμερον κρεμάται!… Eίδα και το Xριστό με το αγκαθένιο του στεφάνι στο μαύρο σταυρό, ένα μεγάλο Xριστό σαν αληθινό… Έπειτα τον είδα και νεκρό, ξαπλωμένο στο χρυσό Eπιτάφιο (κι ο Xριστός του Eπιταφίου στη Zάκυνθο δεν είναι κεντημένος σε πανί, είναι ζωγραφισμένος σε ξύλο, σαν εικόνα περικομμένη, όπως κι ο Eσταυρωμένος). Kαι θυμούμαι ακόμα τί αλλιώτικη εντύπωση, τί μεγαλύτερη χαρά μού έκανε το Πάσχα στην εκκλησίτσα, την πρώτη φορά, αφού είχ' ακούσει πια κι ιδεί και μάθει όλα τα προηγούμενα. Mπορώ να πω πως αυτό ήταν το πρώτο μου Πάσχα.

Γιατί όλη τη Mεγάλη Eβδομάδα την είχα περάσει με το πένθος, με τη λύπη των Παθών. Eίχα παρακολουθήσει το Xριστό στο μαρτύριό του, στην αγωνία του, στο θάνατό του· είχ' ακούσει και τη Διαθήκη του, είχα παρακαθίσει και στο Mυστικό Δείπνο, είχ' ακολουθήσει και την εκφορά του, κλαίγοντας μαζί με τη Θλιμμένη Mητέρα, που κι αυτή ακολουθούσε ζωγραφιστή σε μια μεγάλη εικόνα σαν αληθινή: ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου τέκνον… Γι' αυτό το Xριστός Aνέστη μου έκαμε ύστερα τόση χαρά, τόση αγαλλίαση· γι' αυτό μου φάνηκε σα μιαν υπέρτατη ικανοποίηση, σα μια νίκη, σαν ένας θρίαμβος. Eκείνος που φόρεσε για εμπαιγμό ψεύτικη πορφύρα. Eκείνος που ποτίσθηκε χολή και ξίδι, και μαστιγώθηκε, και καρφώθηκε σε ξύλο, και πέθανε μαρτυρικά, σαν άνθρωπος, έβγαινε ζωντανός από τον τάφο κι ανέβαινε στον ουρανό σα Θεός!

Έτσι έπρεπε να είναι. Για να μου δώση τόση χαρά η Aνάσταση, έπρεπε να προηγηθεί το Πάθος· για να μου κάμη τόση εντύπωση το Πάσχα, έπρεπε να γνωρίσω τη Mεγάλη Eβδομάδα. Mαθαίνοντας όσα έμαθα εκείνον το χρόνο, μάθαινα τη ζωή, που ώς τότε ήμουν πολύ μικρός για να την ξέρω, αφού οι γονείς που με φρόντιζαν και μ' οδηγούσαν, δεν με πήγαιναν παρά στις χαρούμενες κυριακάτικες λειτουργίες και με προφύλαγαν απ' τα λυπητερά, που δεν ήταν ακόμα για μένα. Έτσι και στη ζωή: Tη χαρά, την αληθινή χαρά, την κατακτούμε ύστερ' από αγώνα και αγωνία, ύστερ' από κόπο και λύπη. Πριν από κάθε μας Πάσχα, πρέπει να περάσουμε μια Mεγάλη Eβδομάδα.

Ω, αυτό το ξέρετε και σεις από τώρα. Mήπως την εβδομάδα των διαγωνισμών του σχολείου, που προηγείται από τη νίκη και τη χαρά του άριστα, δεν την ονομάζετε… Mεγάλη Eβδομάδα; Γελάτε, ε;… Kαι του χρόνου!

Σας ασπάζομαι
ΦAIΔΩN

πηγή: Φωτόδεντρο

"Απολείπειν ο Θεός Αντώνιον"

	Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ', ακουσθεί αόρατος θίασος να περνά με μουσικές εξαίσιες, με φωνές- την τύχη σου που ενδίδει πια, τα έργα σου που απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής σου
	που βγήκαν όλα πλάνες, μη ανωφέλετα θρηνήσεις. Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος, αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που φεύγει. Προ πάντων να μη γελασθείς, μην πεις πως ήταν ένα όνειρο, πως απατήθηκεν η ακοή σου·
	μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς. Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος, σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μια τέτοια πόλι, πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο, κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ' όχι
	με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα, ως τελευταία απόλαυσι τους ήχους, τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου, κι αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που χάνεις. Σημειώσεις: -Σύμφωνα με τον Πλούταρχο, την παραμονή της μεγάλης επίθεσης του Οκταβιανού, ξαφνικά τη νύχτα ακούστηκαν ήχοι μελωδικών οργάνων και μεγάλη φασαρία από κόσμο που χόρευε με βακχικούς αλαλαγμούς. Ήταν σα να κινούνταν ένας θορυβώδης θίασος προς την έξοδο της πόλης και ο θόρυβος σταμάτησε μόλις πέρασε τις πύλες, γεγονός που δημιούργησε μεγάλη αίσθηση στους κατοίκους που θεώρησαν ότι ήταν ένα σημάδι ότι ο προστάτης θεός του Αντώνιου, ο Διόνυσος, τον εγκατέλειπε. -Ο Καβάφης παρουσιάζει τον Αντώνιο τη στιγμή που ακούει τον αόρατο θίασο να απομακρύνεται από την πόλη και συνειδητοποιεί ότι ο προστάτης θεός του τον εγκαταλείπει. Η κρίσιμη εκείνη στιγμή που ο Αντώνιος αντιλαμβάνεται ότι η ήττα του είναι δεδομένη και ότι όλα όσα απέκτησε στη ζωή του και όλα όσα σχεδίαζε για το μέλλον του, φτάνουν στο τέλος τους. -Θα πρέπει να σεβαστεί τον εαυτό του και να μη φανεί λιπόψυχος. -Η διατήρηση της αξιοπρέπειας μπροστά στην απώλεια! Σχετικά με το ποίημα Κ.Π. Καβάφη, «Το Τέλος του Αντωνίου» Ερωτήσεις: 1) Να σχολιάσετε τους στίχους:  Σάν ἕτοιμος ἀπό καιρό, σά θαρραλέος, ἀποχαιρέτα την, τήν Ἀλεξάνδρεια πού φεύγει. 2) Τι συμβολίζουν η "Αλεξάνδρεια" και ο "Αντώνιος";

"Ο γιος"

Τα αποσπάσματα που ακολουθούν ανήκουν στο Δ' κεφάλαιο του πολύ γνωστού μυθιστορήματος του μεγάλου Κρητικού λογοτέχνη "Αναφορά στον Γκρέκο". Το έργο αυτό κυκλοφόρησε το 1961, μετά το θάνατο του συγγραφέα, και αποτελεί τη λογοτεχνική αυτοβιογραφία του.

Ο Αύγουστος ήταν για μένα, όταν ήμουν παιδί, κι είναι ακόμα, ο πιο αγαπημένος μου μήνας· αυτός φέρνει, μαθές*, τα σταφύλια και τα σύκα, τα πεπόνια, τα καρπούζια· τον ονομάτισα Άγιον Αύγουστο· αυτός ο προστάτης μου, έλεγα, σε αυτόν θα κάνω την προσευκή μου· όταν θέλω τίποτα, από αυτόν θα το ζητώ, κι αυτός θα το ζητήσει από το Θεό, κι ο Θεός θα μου το δώσει. Και μια φορά πήρα νερομπογιές και τον ζωγράφισα: Έμοιαζε πολύ του παππού μου του χωριάτη· τα ίδια κόκκινα μάγουλα, το ίδιο φαρδύ χαμόγελο, μα ήταν ξυπόλυτος μέσα σ' ένα πατητήρι και πατούσε σταφύλια, και τα πόδια του ως τα γόνατα κι ως πάνω στα μεριά τα 'χα ζωγραφίσει κόκκινα από το μούστο· κι είχα στεφανώσει το κεφάλι του με κληματόφυλλα. Όμως κάτι του 'λείπε· μα τι; Τον κοίταξα καλά καλά και του 'βαλα δυο κέρατα στο κεφάλι, ανάμεσα στα κληματόφυλλα, γιατί το μαντίλι που φορούσε ο παππούς μου έκανε δεξά και ζερβά δυο μεγάλους κόμπους σαν κέρατα.

Νίκος Καζαντζάκης / Ο γιος (συνέχεια)

ερωτήσεις:

1. Ποιος είναι ο αγαπημένος σας μήνας και γιατί; Μπορείτε να τον ζωγραφίσετε, δίνοντάς του ανθρώπινη μορφή;
2. Ποιο πρόσωπο της ελληνικής μυθολογίας σας φέρνει στο νου ο Αύγουστος, όπως μας τον παρουσιάζει ο συγγραφέας, και ποια είναι τα στοιχεία της ομοιότητάς τους;
3. Να σχολιάσετε τις τελευταίες παραγράφους του κειμένου.

{.............

Είχα γίνει μουσκίδι ως το κόκαλο· πήρα δρόμο κατά το σπιτάκι και μάχουμουν* να κρύψω τη χαρά μου· βιάζουμουν να δω τι θα 'κανε ο πατέρας μου· θα 'κλαίγε, θα βλαστημούσε, θα φώναζε; Περνώντας από τον οψιγιά είδα πως όλη μας η σταφίδα είχε φύγει.

Τον είδα να στέκεται στο κατώφλι, ακίνητος, και δάγκανε τα μουστάκια του. Πίσω του, όρθια, η μητέρα μου έκλαιγε.

—  Πατέρα, φώναξα, πάει η σταφίδα μας!

—  Εμείς δεν πάμε, μου αποκρίθηκε· σώπα!

Ποτέ δεν ξέχασα τη στιγμή ετούτη· θαρρώ μου στάθηκε στις δύσκολες στιγμές της ζωής μου μεγάλο μάθημα· αναθυμόμουν τον πατέρα μου ήσυχο, ασάλευτο, να στέκεται στο κατώφλι, μήτε βλαστημούσε μήτε παρακαλούσε μήτε έκλαιγε· ασάλευτος κοίταζε τον όλεθρο κι έσωζε, μόνος αυτός, ανάμεσα σε όλους τους γειτόνους, την αξιοπρέπεια του ανθρώπου.}

"Η βιβλιοθήκη μας"

Σε μια σχολή, κάπoυ στη Γαλλία, ένας δάσκαλος αναλαμβάνει μια τάξη με παιδιά που έχουν προβλήματα συμπεριφοράς. Ο δάσκαλος, ο Τυφλοπόντικας, όπως τον αποκαλούν τα παιδιά, αντιμετωπίζει πολλές δυσκολίες. Διαθέτει όμως ενθουσιασμό για τη δουλειά του και αγάπη για τα παιδιά. Έτσι, γίνεται αμέσως φίλος των μαθητών του, τους συμπαραστέκεται κι εκείνοι δεν τον απογοητεύουν. Ο Ξανθομπάμπουρας είναι ο αφηγητής του μυθιστορήματος Ο Τυφλοπόντικας, απ' όπου είναι παρμένο το κείμενο που ακολουθεί. Στο απόσπασμα που θα διαβάσετε, δάσκαλος και παιδιά μαζί δημιουργούν μια βιβλιοθήκη.

                  (Φιλίπ Μπαρμπώ) Η βιβλιοθήκη μας: κείμενο

1. Βρίσκετε σωστή την επιθυμία του δασκάλου να διαλέξουν τα παιδιά μόνα τους τα βιβλία; Γιατί;
2. Πώς κρίνετε το δάσκαλο του κειμένου μας; Συγκρίνετέ τον με το δάσκαλο του κειμένου "Ένα σακί μαλλιά "
3. Ο ποιητής Νικηφόρος Βρεττάκος έχει πει ότι «τα βιβλία είναι ένα ανοιχτό παράθυρο στον κόσμο». Τι εννοεί;

"Ένα σακί μαλλιά"

Σ' ένα νησί, όπου έρχεται να υπηρετήσει ένας νέος δάσκαλος, ο Βασίλης, εκτυλίσσονται ενδιαφέροντα γεγονότα. Οι κάτοικοι, χωρισμένοι σε δυο αντίπαλες παρατάξεις, δεν καταφέρνουν να φτιάξουν το λιμάνι. Αντίθετα, τα παιδιά μ' ένα συγκινητικό παράδειγμα ομόνοιας και αδελφοσύνης τους βάζουν, που λένε, τα γυαλιά: Έχοντας επικεφαλής το Γιωργαρέλο, ένα εφτάχρονο παιδί που όλοι το αποδέχονται, κουρεύονται γουλί —κι ο δάσκαλος μαζί—, για να συμπαρασταθούν στο Φάνη το συμμαθητή τους, που είχε χάσει πρόσκαιρα τα μαλλιά του από μια αρρώστια. Στο απόσπασμά μας θα παρακολουθήσουμε τη στιγμή όπου τα παιδιά κι ο δάσκαλος αποκαλύπτουν τα... κουρεμένα κεφάλια τους. Η κυρία Διονυσία που παρουσιάζεται στο κείμενο είναι η δασκάλα. Ο Κωστάκης Περγάμαλλης είναι ο κουρέας. Η Τζόυ είναι η μητέρα του Φάνη. Τα υπόλοιπα κύρια ή υποκοριστικά (παρατσούκλια) ονόματα ανήκουν σε μαθητές του σχολείου.

Ένα σακί μαλλιά (κείμενο)

1. Τι εννοεί ο συγγραφέας όταν λέει ότι η «Αποκάλυψη», το βγάλσιμο των καπέλων δηλαδή, έχει και βαθύτερο νόημα;
2. Πως χαρακτηρίζετε την πράξη των μαθητών και του δασκάλου;
3. Το κείμενο αυτό προκαλεί στον αναγνώστη συγκίνηση, αλλά και γέλιο. Να βρείτε τα αντίστοιχα σημεία. Τι πετυχαίνει ο συγγραφέας με το λεπτό χιούμορ που χρησιμοποιεί;
4. Διαβάζουμε το βιβλίο και το παρουσιάζουμε στην τάξη....

"Οι βαρετές Κυριακές, ο Ίκαρος και η προπαίδεια"

Το καπλάνι της βιτρίνας (απόσπασμα) / Άλκη Ζέη

       Την Κυριακή, το χειμώνα, είναι η πιο βαρετή μέρα. Από το πρωί, η Μυρτώ κι εγώ παίζουμε, τσακωνόμαστε, διαβάζουμε κανένα βιβλίο, αλλά το απόγευμα, όταν αρχίζει να σκοτεινιάζει νωρίς νωρίς, δεν ξέρουμε τί να κάνουμε.

     Τα απογεύματα μένουμε στο σπίτι μόνες με τον παππού. Ο μπαμπάς κι η μαμά παίζουν χαρτιά στο σπίτι του κυρίου Περικλή, που είναι ο διευθυντής του μπαμπά στην τράπεζα. Η θεία Δέσποινα, η αδερφή του παππού, πάει επίσκεψη στις φίλες της, κι η Σταματίνα, η υπηρέτρια, έχει έξοδο. Ο παππούς κλείνεται στο γραφείο του και διαβάζει τους «αρχαίους» του. Έτσι λέμε, με την αδελφή μου τη Μυρτώ, τα βιβλία του παππού, γιατί είναι όλα Αρχαία Ελληνικά. Πηγαίνουμε τότε στην τζαμωτή βεράντα και κοιτάμε τη θάλασσα. Τα κύματα σπάνε στους βράχους, πιτσιλάνε τα τζάμια κι έτσι όπως κυλάνε οι στάλες πάνω τους, μοιάζουν με δάκρυα. Τότε φτιάχνουμε με τη Μυρτώ τις πιο λυπητερές ιστορίες. Τάχα πως πέθανε ο μπαμπάς, η μαμά ξαναπαντρεύτηκε κι ο πατριός μας είναι πιο κακός κι από τον Δαβίδ Κόπερφιλντ. Ή πως ο παππούς είναι ένας φτωχός ζητιάνος, κι εμείς, ντυμένες με κουρέλια, γυρίζουμε μαζί του μέσα στο κρύο και ζητιανεύουμε ψωμί, από πόρτα σε πόρτα...

Αυτή όμως την Κυριακή βαριόμασταν όλα τα παραμύθια και τα παιχνίδια μας.

— Δε φτιάχνουμε μια ιστορία για το καπλάνι; — είπα, και το μετάνιωσα αμέσως, πριν καλά καλά τελειώσω τη φράση μου.

— Σα δε ντρέπεσαι! Μεγάλη ιδέα έχεις για τον εαυτό σου — απάντησε θυμωμένα η Μυρτώ.

Για το καπλάνι, που είναι βαλσαμωμένο μέσα σε μια βιτρίνα, κάτω, στο μεγάλο σαλόνι, μονάχα ο ξάδελφός μας ο Νίκος ξέρει να διηγείται. Ο Νίκος σπουδάζει στην Αθήνα χημικός. Κάθε καλοκαίρι έρχεται στο νησί και πηγαίνουμε μαζί στην εξοχή, στο Λαμαγάρι. Ξέρει ένα θαυμαστό παραμύθι για το καπλάνι, που δεν τελειώνει ποτέ και κάθε καλοκαίρι το συνεχίζει...  (συνέχεια εδώ)

Ερωτήσεις:

1) Γιατί βαριούνται τα κορίτσια την Κυριακή του χειμώνα;

2) Πώς παρακολουθούν μαθήματα τα δύο κορίτσια;

3) Τι γνωρίζεις για το καπλάνι και τις ιστορίες;

4) Φτιάχνω μια δική μου ιστορία για το καπλάνι.

Άλκη Ζέη / συνέντευξη

"Οι Κυριακές στη θάλασσα"

Το παρακάτω κείμενο είναι απόσπασμα από το μυθιστόρημα της Λυμπεράκη Τα ψάθινα καπέλα(1946). Η υπόθεσή του διαδραματίζεται στην Κηφισιά τα τελευταία καλοκαίρια πριν από το Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο και αναφέρεται στη ζωή τριών νεαρών κοριτσιών-αδερφών (16, 18 και 20 χρόνων). Η Κατερίνα, η Μαρία και η Ινφάντα περνούν τις διακοπές τους στο κτήμα του παππού, βιώνοντας με ξεχωριστό τρόπο η καθεμιά τους την πορεία προς την ενηλικίωση. Αν και οι γονείς των κοριτσιών έχουν χωρίσει, οι σχέσεις ανάμεσα στους γονείς αλλά και την ευρύτερη οικογένεια διαπνέονται από ζεστά ανθρώπινα συναισθήματα. Στο απόσπασμα η αφηγήτρια (η μικρότερη αδερφή, Κατερίνα) αναπολεί κυρίως τις ξέγνοιαστες και όμορφες στιγμές στις κυριακάτικες εκδρομές με τον πατέρα της στη θάλασσα.

Οι Κυριακές στη θάλασσα

1) Πώς περνούσαν οι τρεις αδερφές τις Κυριακές τους στη θάλασσα;

2) Ποια σχέση έχει η αφηγήτρια με την ξαδέρφη της Έλλη; Έχετε αντίστοιχα βιώματα με ξαδέρφια σας;

πηγή: Ψηφιακό σχολείο

"Η ζωή στα νησιά"

Οι κάτοικοι των νησιών μας – και κυρίως αυτοί που κατοικούν στα μικρά νησιά του Αιγαίου πελάγους – κατά τους χειμερινούς μήνες πολλές φορές έρχονται αντιμέτωποι με δύσκολες καιρικές συνθήκες. Όταν οι ισχυροί βοριάδες δεν αφήνουν τα πλοία να πλεύσουν ή να «πιάσουν» λιμάνι, αισθάνονται απομονωμένοι και μερικές φορές ανασφαλείς. Πολλά είδη πρώτης ανάγκης, τρόφιμα και φάρμακα δεν υπάρχουν στο νησί και τα προϊόντα τους, που πρέπει να πωληθούν σε άλλες περιοχές, καταστρέφονται. Αυτό δείχνει πόσο η καθημερινή ζωή τους εξαρτάται από τις θαλάσσιες συγκοινωνίες, αφού η κατασκευή και λειτουργία αεροδρομίων στα μικρά νησιά δεν είναι πάντα εύκολη.

πηγή: ψηφιακό σχολείο

Οι κάτοικοι των ελληνικών νησιών γίνονται κυρίως ναυτικοί, ψαράδες, σφουγγαράδες. Τα νησιά μας είναι υπερήφανα για την εξέλιξη της ελληνικής ναυτιλίας. Ορισμένα νησιά μάλιστα φημίζονται για τους καλούς ναυτικούς και τους εφοπλιστές τους. Μερικά άλλα είναι ονομαστά για τους σφουγγαράδες τους.

Τα νησιά μας προσελκύουν το καλοκαίρι ένα μεγάλο αριθμό τουριστών. Αυτό αποτελεί σημαντική πηγή εσόδων των νησιωτών. Πολλοί είναι εκείνοι που προγραμματίζουν την εργασία και τη ζωή τους με βάση τα έσοδα από την τουριστική κίνηση.

Οι ασχολίες των κατοίκων στα νησιά:

Η Κάλυμνος είναι το νησί των σφουγγαράδων. Οι Καλύμνιοι σφουγγαράδες φημίζονται ως οι καλύτεροι του κόσμου και αλιεύουν σημαντικές ποσότητες της παγκόσμιας παραγωγής σφουγγαριών.  Κάθε χρόνο   40-50  σπογγαλιευτικά αναχωρούν από το νησί για τις ακτές της   Β. Αφρικής.

Πολλοί Καλύμνιοι σφουγγαράδες προσβάλλονται από τη «νόσο των δυτών». Εξαιτίας του μεγάλου βάθους, πολλές φορές προκαλούνται βλάβες στον οργανισμό, οι οποίες μπορεί να επιφέρουν μέχρι και το θάνατο. Για τους Καλύμνιους, όμως, μεγαλύτερη σημασία έχει η αλιεία των σφουγγαριών. Κάθε φορά η αναχώρηση από το νησί για το σκοπό αυτό αποτελεί μια ξεχωριστή τοπική γιορτή…

πηγή: ψηφιακό σχολείο

Κάλυμνος (βίντεο)

"Ταξίδι στα ελληνικά νησιά"

Καταγράφουμε στον παρακάτω υπερσύνδεσμο όσα περισσοτερα νησιά γνωρίζουμε:

Νησιά της Ελλάδας:

Ηφαιστειογενή νησιά:

Σαντορίνη

Μήλος

Νίσυρος

Παρατηρώ τον χάρτη και βρίσκω σε ποιο νησιώτικο σύμπλεγμα ανήκουν αυτά τα νησιά;

Τραγούδι / δραστηριότητα:

"Ελληνικά νησιά"

1) Καταγράφω στο padlet ελληνικά νησιά που γνωρίζω....

- Λέω λίγα λόγια για το κάθε νησί που έγραψα/ εντυπώσεις-αφηγήσεις από πιθανή επίσκεψη...

2) Μελετώ τα νησιώτικα συμπλέγματα της Ελλάδας:

3) Ακούγοντας το τραγούδι "Τα τζιτζίκια" καταγράφω τα νησιά που ακούγονται στο τραγούδι και τα τοποθετώ στο σύμπλεγμα νησιών που ανήκουν πάνω στο χάρτη της Ελλάδας.

"Η νέα παιδαγωγική"

"Η νέα παιδαγωγική", Νίκος Καζαντζάκης 

(κείμενο)

Δραστηριότητες

"Η Μεγάλη Εβδομάδα"